5 Μέρες προς τα Βόρεια και Πίσω

5 Μέρες προς τα Βόρεια και Πίσω

  • Written by 

Εδώ και χρόνια ήθελα να κάνω ταξίδι στο Μαγκαντάν… ξέρετε τώρα… στο ανατολικότερο άκρο της Ρωσίας, εκεί που κατέληξαν ο McGregor και ο φίλος του πριν μεταφερθούν στην Αλάσκα. Οπότε, μαζεύω σκηνή, προμήθειες, ετοιμάζω την μηχανάρα μου και είμαι έτοιμος…Πάω Μαγκαντάν! (Πατήστε το για soundtrack)

Ντάξει, μέχρι το Μαγκαντάν φυσικά δεν έφτασα, περιορίστηκα για φέτος να πάω μέχρι τα Γρεβενά και να γυρίσω πίσω, αποφεύγοντας τις κεντρικές αρτηρίες και μεγάλες πόλεις, παραλίες, θάλασσες και άλλα σημεία καλοκαιρινών διακοπών, εκτός από το ανέβα-κατέβα της Εθνικής ή όπως αλλιώς την λένε πλέον (απ’όταν κατέληξε σε ιδιώτη) μέχρι να μπω στην ουσία του θέματος…στα βουνά.

Ήταν ένα ταξίδι που τα είχε όλα...δρόμο, χωματόδρομο, χειρότερα από χωματόδρομο, τεχνικά προβλήματα, πηνία, αλυσιδογράναζα, επιστροφές, δάση, βουνά, γκρεμούς, ποτάμια, λίμνες...ζέστη, πολύ ζέστη, δροσιά, κρύο, βροχές...αρκούδες... κουνούπια, μύγες που τσιμπάνε, σκυλιά να κλέβουν το φαγητό σου και μετά συνουσιάζονται, χωριά, πόλεις...ότι θες μπορείς να τα βρεις στα 1365 χιλιόμετρα που έγραψε τελικά το κοντερ.

 

Χάρτης Πρώτης μέρας.

Βίντεο τριών πρώτων ημερών.

Ξεκινάμε λοιπόν, τρεις μηχανές, τέσσερα άτομα. Εγώ με Yamaha Super Tenere 750, Dereki με Yamaha TDM 900 και ο Michalis Dim (Μιχάλης) με την Άντυ πάνω στο BMW GS800F.

1

Και πρώτο σουρπράιζ…Λίγο πριν τον Αγ. Κωνσταντίνο μια μηχανή βγήκε off. Ο Derekουλας…και το καμένο του πηνίο. 16 Αυγούστου…δεν μπορούσε να διαλέξει καλύτερη ημέρα. Όλα κλειστά. Το φορτηγό έρχεται από την Λαμία να τον παραλάβει, αργά και σταθερά, προφανώς ο οδηγός δεν έχει συνέλθει από την προηγούμενη μέρα γιορτής…περνάει από την αντίθετη πλευρά, μας χαιρετάει και σκάει μύτη μετά από κανά τέταρτο, ενώ η αναστροφή ήταν στα 3 χιλιόμετα.

2-dereki3

Όλη αυτή την ώρα εγώ και ο Dereki απολαμβάναμε τον Αυγουστιάκο ήλιο, μεσημεριάτικη ζέστη και που και που κανά αεράκι που ερχόταν από τις νταλίκες που πέρναγαν δίπλα μας, όλα αυτά ακριβώς πριν από το πρώτο τούνελ. Την ώρα που ο Michalis Dim και η Anty απολάμβαναν τον καφέ τους λίγο πριν τον Μπράλο.

Η ζημιά τελικά δεν μπορούσε να επισκευαστεί στην Λαμία και χωρίζουμε για πρώτη φορά. Ο Dereki στην Αθήνα και εμείς προς τα βόρεια.

Με όλα αυτά το δίωρο είναι χαμένο, αλλαγή πορείας, ώστε να φτάσουμε κάποια στιγμή στον πρώτο μας προορισμό, πριν νυχτώσει.. Γεμίζουμε τα ντεπόζιτα, κουμπώνουμε τις κάμερες και ξεκινάμε.

Πρώτο, στην ουσία, κομμάτι ταξιδιού ξεκινάει από τον Μπράλο με κατεύθυνση προς Παύλιανη. Περνάμε την Οίτη και επιτέλους…υψόμετρο…τα πεύκα αραιώνουν και στην θέση του έρχονται τα έλατα…αέρας τόσο καθαρός που θες να κάνεις τσιγάρο.

45

Μια σύντομη στάση πριν την Παύλιανη να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας με…αέρα και πάμε να βγούμε στον κεντρικό Λαμίας-Καρπενησίου.

6-pavliani7-pavliani8-pavliani9-pavliani

Πριν όμως, χωματόδρομος προς το Κουμανίτσι μέχρι τον Γοργοπόταμο ή τα Δυο Βουνά, δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά δεν έχει και σημασία.

10-pavliani-xoma11-pavliani-xoma

12-pavliani-gorgopotamos

Δεν μπήκαμε τελικά στα βουνά της Οίτης που σχεδιάζαμε από την αρχή, βέβαια τώρα θα χάναμε πολύ χρόνο, για να βγούμε μετά το Καρπενήσι μέσω επαρχιακών δρόμων και χωματόδρομων. Το αφήνουμε για την επόμενη φορά. Τώρα πάμε προς Τυμφρηστό και μετά Καρπενήσι.

13-tymfristos14-tymfristos

Στον κεντρικό η θερμοκρασίες παίζουν πάνω από 35, θυμίζοντας ότι είμαστε στα μέσα Αυγούστου, όμως πριν φτάσουμε στο Καρπενήσι, ο Μιχάλης προτείνει να κάνουμε μια παράκαμψη μερικών χιλιομέτρων προς τον Άγ….κάποιον τελος πάντων…και ήταν ίσως το καλύτερο σημείο της πρώτης μέρας.

Δρόμος ανάμεσα στα έλατα, δεξιά βουνά στο βάθος, μπροστά κάποια στιγμή εμφανίζονται οι γυμνές κορυφές του Τυμφρηστού, θερμοκρασία 15 βαθμούς χαμηλότερη απ’ότι πριν 10 χιλιόμετρα…μαγεία…δεν περιγράφεται.

15-shortcut-huts16-shortcut-huts

Μια στάση σε ένα περίεργο περιφραγμένο χώρο με καλύβες από καλαμιές, ξύλινους πάγκους, γρασίδι, δέντρα, άλογα…κάποιες σκηνές πιο πέρα…

17-huts18-huts19-huts21-huts

Επιτέλους…ηρεμία…τόσο πολύ που δεν θες και να μιλάς καμιά φορά. Βγάζεις τις μπότες, μπουφάν και ξαπλώνεις στους πάγκους, δίπλα βόσκουν τα άλογα, δεν ακούς τίποτε άλλο παρά μόνο τον αέρα και πουλιά. Δυο τρελές σκέψεις περνάνε από το μυαλό…μια: να κατασκηνώσουμε εδώ, αφού πάρουμε φαγητό από Καρπενήσι και δεύτερη ακόμα πιο τρελή αλλά και πάρα πολύ δελεαστική παρακινούμενη από τον Μιχάλη: να ανεβούμε τον λόφο με τις μηχανές, εκεί που είχε ανέβει τον Ιούνιο. Αποφάσεις δύσκολες J Αλλά τελικά αράζουμε…

20-huts22-huts

Περισσότερες φωτογραφίες...

Πάμε όμως. Η πείνα δηλώνει την παρουσία της…Καρπενήσι πολύ κοντά. Δρόμος επιστροφής απόλαυση, ίσα να σου ανοίξει την όρεξη περισσότερο.

23-huts24-huts25-huts

Και να η πρώτη μεγάλη πόλη…Καρπενήσι, μόνο για φαγητό, και λίγη ξεκούραση. Ο ήλιος κατηφορίζει και έχουμε ακόμα 40 χιλιόμετρα με στροφές μέχρι την Ανατολική Φραγκίστα για διανυκτέρευση.

26-karpenisi27-karpenisi

Στροφιλίκι με καλή σχετικά κατάσταση δρόμου, ο ήλιος να βγαίνει μέσα από τις κορυφές των ελάτων προσφέρει οδηγική και οπτική απόλαυση. Η σκέψη «πρέπει να φτάσω πριν νυχτώσει» ούτε καν απασχολεί το μυαλό που είναι τώρα σε κατάσταση αποθήκευσης των εικόνων που βλέπεις μπροστά σου και γύρω σου.

28-karpenisi-fragista29-karpenisi-fragista30-karpenisi-fragista31-karpenisi-fragista

Περνάμε μια μεταλλική γέφυρα ενός ποταμού που δεν ξέρω πως λέγεται και που καταλήγει στην λίμνη Κρεμαστών… η Φραγκίστα είναι πλέον 10 χμ πιο πέρα… δεν μπορείς να μην σταματήσεις, δεν βιάζεσαι πουθενά….

32-bridge33-bridge34-bridge

Στην Ανατολική Φραγκίστα συναντάμε πανηγύρι και στημένες σκηνές των μικροπολητών που ήρθαν στο παζάρι αυτό, ακριβώς στο σημείο που σχεδιάζαμε να κατασκηνώσουμε. Γκαντεμιά! Αλλά δεν πειράζει, κάπου πρέπει να κοιμηθούμε.

Πάμε όμως πρώτα για έναν καφέ στην Δυτική Φραγκίστα και να πάρουμε τίποτα φαγώσιμα για το βραδινό. Ο τύπος που είχε το ξενοδοχείο, την καφετέρια και το βενζινάδικο και που ήταν και σερβιτόρος και βενζινάς και ξέρω’γω τι άλλο έκανε, μας πρότεινε να πάμε να κατασκηνώσουμε λίγο πιο μέσα στο δάσος, κάτω από τα πλατάνια δίπλα σε μια πηγή…» μόνο δυο χιλιόμετρα από’δω και δεν έχει καθόλου κόσμο»… Ναι όντως δεν είχε κόσμο, όπως και δεν είχε και πηγή, τουλάχιστον για ανθρώπους…πλατάνια είχε όμως, όπως και πολύ σκόνη που αιωρούταν κάτω από το φως των φακών για αρκετή ώρα, είχε και έντονη μυρουδιά της προβατήσιας κοπριάς και η πηγή ήταν γούρνα για ζώα. Την είχα ψηλιαστεί την δουλειά την ώρα που περνάγαμε από στάνες, που δεν τις έβλεπες καθαρά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Με ειρωνικά σχόλια και γέλια πάμε πίσω στο μέρος που είχαμε πει εξ’αρχής. Στήνουμε σκηνές, απλώνουμε το….τραπέζι και γεμίζουμε τις κοιλιές μας πριν πέσουμε για ύπνο.

35-fragista36-fragista

Οι ήχοι των γρύλων και άλλων νυχτόβιων ζώων, πουλιών και εντόμων σε συνδυασμό με το νανουριστικό ροχαλητό του γείτονα που κοιμόταν με την γυναίκα του χωρίς σκηνή δίπλα από το φορτηγάκι του, ήταν ότι πρέπει να τελειώσει η πρώτη μέρα…


 

Ξυπνάς το πρωί στις 7 και βλέπεις όλο το μεγαλείο. Κυράτσες με σακούλες και τσάντες γεμάτες βότανα και άλλα πράγματα να ετοιμάζονται να μπουν στα πόστα τους, άλλοι με financial times κάτω από την μασχάλη, προφανώς πήγαιναν για χέσιμο στο ρέμα πίσω από τα πλατάνια J Και εμείς ετοιμάζαμε τον απαραίτητο πρώτο πρωινό φραπέ για να την κάνουμε.

37-morning-fragista39-morning-fragista

Ξαναπερνάμε από το ίδιο ξενοδοχείο, ξαναπίνουμε φραπεδάκι, γεμίζουμε και πάμε…

41-kafe-fragista42-kafe-fragista43-kafe-fragista

Χάρτης δεύτερης μέρας.

Τα πρώτα χιλιόμετρα της δεύτερης μέρας δεν σε συγκινούν, μέχρι που φτάνεις στο σημείο που βλέπεις από ψηλά ένα μέρος της λίμνης Κρεμαστών. Θα θέλαμε να κατεβούμε εκεί, αλλά είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας και η ημέρα μας επιφύλασσε άλλη μια έκπληξη…αλλά αυτό πιο μετά.

44-kremaston45-kremaston46-kremaston

Τώρα έχουμε να περάσουμε από κάτι ξεχασμένα χωριά…Σφολιανά, Βαλαώρα,Τοπολιανά… Κάποια στιγμή είσαι πολύ ψηλά και βλέπεις να απλώνονται μπροστά σου τα βουνά, μαγευτική θέα, αλλά πάμε αργά και πρέπει να πατήσουμε το γκάζι για να μπούμε στο πρόγραμμα.

47-road48-road49-road

Περνάμε κάθετα τον Αχελώο και συνεχίζουμε παράλληλα του προς Αυλάκι.

50-aheloos-bridge51-aheloos-bridge

Ξαφνικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο. Δεν το σχεδιάζαμε και ο χάρτης μάλλον έλεγε ψέματα, αλλά δεν πειράζει, πάμε σωστά.

52-aheloos53-aheloos

Είμαστε σχεδόν μόνοι στον δρόμο, πάμε με κατεύθυνση προς το Αστροχώρι μέσω από πάλι ξεχασμένα χωριά που δεν έχουν καν σήμανση για να ξέρεις από πού περνάς. Μεσόπηργος, Κρύα Βρύση, Καστανιές, ότι είχα απομνημονεύσει από τον χάρτη αριθμητικά έβγαινε σωστά, οπότε είμαστε σε καλό δρόμο, εξάλλου θυμόμουν ότι στ’αριστερά μας θα έχουμε βουνό. Και όντως ήταν έτσι. Στενός δρόμος, χωρίς πολλές εκπλήξεις στις στροφές, πράσινο παντού, τεράστια βουνά μέχρι ένα σημείο γεμάτα έλατα… τι άλλο θες.

54-mesopirgos55-mesopirgos

Βγήκαμε σε διασταύρωση διαπιστώνοντας ότι πάμε σωστά και στρίβουμε προς Ελάτι. Όχι δεν είναι η γνωστή, είναι μια άλλη, ένα μικρό χωριό με όμορφη θέα. Κάπου εκεί κάναμε και στάση για καφέ πριν συνεχίσουμε τον άγνωστο δρόμο που στην ουσία ήταν μια ευθεία μέχρι τον κεντρικό Άρτας-Τρικάλων και γλυτώναμε αρκετά μεγάλο κύκλο.

Την ώρα και όση ώρα πίναμε τον καφέ μας, απολαμβάνοντας την θέα από το γκρεμό που βρισκόταν η καφετέρια, άρχισαν να μαζεύονται τα σύννεφα… πύκνωναν επικίνδυνα. Έβλεπες στο βάθος, πάνω από έναν χωματόδρομο, να πέφτει βροχή… Εκεί πάμε, αν και δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα.

56-elati57-elati58-elati

Και ξεκινάμε… Έχω την εντύπωση ότι σχεδόν κανένας μηχανόβιος δεν είχε περάσει από’κει. Ο δρόμος δεν φαίνεται καλά στον χάρτη και μόνο ένα κομμάτι του είναι ασφάλτινο. Μπροστά μας είναι Ρίβεσι, όπου έκανα το λάθος να στρίψω νομίζοντας ότι από’κει έλεγε ο χάρτης και Καστανιά όπου τελείωνε η άσφαλτος.

59-rivesi6-rivesi

Σ’όλο αυτό το κομμάτι τρώγαμε κάτι τεράστιες σταγόνες βροχής, που με ανάγκασαν να κρύψω την κάμερα. Στενός επαρχιακός δρόμος μέσα από πυκνή βλάστηση, δεν συναντάς κανέναν. Α ναι! Ήταν κάποιος με ύποπτα χαρακτηριστικά και σκισμένα ρούχα, λες και είχε φάει ξύλο ή και κουβαλούσε πτώμα στο πορτμπαγκάζ του.

60-rivesi

Η βροχή πιτσιλάει και εμείς βγαίνουμε σε χωματόδρομο. Πάμε προς Τετράκομο από Μηλιές. Στην αρχή ο δρόμος περνάει δίπλα από το γκρεμό με χαρακτηριστικό μαύρο ή σκούρο χρώμα πετρώματος και στην συνέχεια αλλάζει, μπαίνοντας σε δάσος. Οι εναλλαγές αυτές είναι σχεδόν απότομες και δεν σ’αφήνουν να βαρεθείς. Πάντως, συνιστώ σε όποιον τρελό θέλει να περάσει από’κει, δεν θα χάσει, μόνο να έχει αδιάβροχα μαζί του καλού – κακού.

61-milies62-milies

Ξαφνικά άσφαλτος και πάλι, ακούω πίσω μου χαρούμενο κορνάρισμα του Μιχάλη «πάμε να σταματήσουμε στο Τετράκομο για λίγο κάπου για να μην βρεχόμαστε» J Μόνο η Άντυ βάζει αδιάβροχα, και εμείς αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, παρόλο που μας πιτσίλιζε επικίνδυνα.

63-tetrakomo64-tetrakomo

Πάμε για Κάψαλα. Ναι καλά…

65-rain66-rain67-rain

Η βροχή δυναμώνει, μετά δυναμώνει ακόμα περισσότερο και μετά μας ποτίζει κανονικά! Νομίζω δεν είχε μείνει στεγνό σημείο πάνω μου. Όμως η διαδρομή πάνω στην κορυφογραμμή μέσα από τα έλατα…στ’αρχίδια μου η βροχή! Πάμε παρακάτω, τα Κάψαλα δεν είναι μακριά.

60-more-rain68-more-rain

Όπου και να κοιτάξεις το μόνο που βλέπεις είναι τα βουνά και σύννεφα, μαύρα βαριά, γεμάτα νερό σύννεφα. Βρέχει σε όλο το δρόμο, μέχρι και τα Κάψαλα που τελικά αποφασίσαμε να αναζητήσουμε ένα ξενοδοχείο για να μείνουμε το βράδυ, ήταν αδύνατο να συνεχίσουμε. Ήμασταν βρεγμένοι και πεινασμένοι. Ο αρχικός σχεδιασμός να φτάσουμε στο Χαλίκι και πέρα προς το Σπήλαιο ήταν αδιανόητο να υλοποιηθεί.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, είχαμε ακόμα 50 χμ άγνωστο δρόμο προς το Χαλίκι, με την βροχή να δείχνει να μας συνοδεύει για αρκετή ώρα. Ήμασταν και βρεγμένοι…οι δύο από τους τρεις που προτίμησαν να μην βάλουν αδιάβροχα (αν και να πω την αλήθεια εγώ δεν είχα πάρει μαζί μου – μεγάλη παράλειψη). Ακριβώς στην πινακίδα Καψάλων βρήκαμε έναν υπόστεγο νομίζοντας ότι είναι καφενείο που μας είπε ο τύπος που ρωτήσαμε για ξενοδοχείο, που τελικά αποδείχτηκε σπίτι μιας γριάς η οποία στην αρχή τρόμαξε με την παρουσία μας αλλά μετά μας είπε να κάτσουμε όσο θέλουμε.

69-kapsala70-kapsala71-kapsala

Εκμεταλλευόμενοι της φιλοξενίας της αράξαμε κάτω από την κληματαριά τις φρέσκο-πλυμένες μηχανές μας, στείλαμε τα ευχαριστήρια μηνύματα προς τον θεό της βροχής, κάναμε ένα τσιγάρο , στύψαμε τα βρεγμένα μπουφάν και πήραμε τον δρόμο πίσω για Αθαμάνιο.

Ήταν το μόνο κοντινό μέρος που μπορούσαμε να βρούμε ξενοδοχείο, το επόμενο ήταν το Βουργαρέλη. Δεν είναι ευχάριστο να ξαναγυρνάς και ίσως να νιώθαμε ότι παραδινόμαστε στα στοιχεία της φύσης, που δεν μας επέτρεπε να συνεχίσουμε, αλλά σε ένα τέτοιο ταξίδι δεν έχεις λόγο να βιαστείς πουθενά. Και το σημαντικότερο απ’ όλα….αυτό είναι περιπέτεια.

8 χμ ακόμα βροχής, μέσα από πανέμορφα τοπία βουνού, δάσους και χαράδρας φτάνουμε στο Αθαμάνιο. Ένα μικρό σχετικά χωριό, φάνταζε όμορφο με τα βαριά μαύρα σύννεφα σε συνδυασμό με το φυσικό τοπίο. Η φύση μπορεί να σε δυσκολεύει, αλλά σου προσφέρει και όμορφες εικόνες.

Πρώτη απόπειρα για ξενοδοχείο – αποτυχία. Πάμε στο άλλο. Ταβέρνα, ένα ζευγάρι ιδιοκτήτες, ο άνδρας ετοιμάζει το κοντοσούβλι, η γυναίκα παζαρεύει μαζί μας για την τιμή του δωματίου.

-Πόσο να σας το αφήσω? 30, 40 €?

Χωρίς να σκεφτεί ο Michalis Dim

-30€! Χαχαχα

Πολύ σκληρό παζάρεμα τελείωσε υπέρ μας, αν και νομίζω ότι στους ανθρώπους εκεί δεν λείπει τίποτα και δεν είναι οι γνωστοί φραγκοφονιάδες των τουριστικών σημείων αλλάείναι πολύ φιλόξενοι αφού μας κέρασαν τους καφέδες και το κονιάκ. Βέβαια..τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί με την εμφάνισή μας…αλήτες μηχανόβιοι, ο ένας μακρυμάλλης, εγώ με μούσια, βρεγμένοι, πεινασμένοι και ταλαιπωρημένοι, να την τρομάξαμε… Μπα.. Παρόλη την βροχή και ταλαιπωρία οι φάτσες μας ήταν χαμογελαστές, ήμασταν πέρα από το σκέτο καλά. Όλα ήταν τέλεια.

74-taverna75-taverna76-taverna

Ακόμα και το δωμάτιο, με θέα…δεν χρειάζεται να περιγράφω, εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Όπου και να κοιτάξεις…δεν χορταίνεις.

72-athamanio81-athamanio

Αυτό είναι τηλεόραση High definition και ταυτόχρονα 4D, βλέπεις μυρίζεις, αισθάνεσαι και όχι το τετράγωνο κουτί αποχαύνωσης.

77-tv

Η πείνα χτυπάει κόκκινο. Το κοντοσούβλι θα είναι έτοιμο μετά τις 8. Οπότε…λουκάνικα, κεφτεδάκια κονσέρβα, μπύρες και … «ψάθα» το καπνιστό τυρί.

78-food-athamanio79-food-athamanio

Κάποτε πιτσιρικάς θυμάμαι οι μεγαλύτεροι μου λέγαν να μην παίζω με το φαγητό μου…Αλλά αφού μάθαμε πως φτιάχνεται οι θηλιά στην κρεμάλα, εκτελέσαμε τα λουκάνικα.

80-food-athamanio

Είναι νωρίς ακόμα και είπα να δω λίγη «τηλεόραση», είχε μόνο ένα κανάλι αλλά ήταν υπεραρκετό. Είχα κάνει το μπάνιο μου, στην βροχή, και τώρα απολάμβανα καφέ και θέαμα. Να κοιμηθείς δεν μπορείς από την υπερβολική δόση αδρεναλίνης και φύσης, οπότε ο μόνος τρόπος να ηρεμίσεις και να προετοιμαστείς για βραδινό είναι εκεί, στο κρύο (περίεργο για Αύγουστο) μπαλκόνι.

73-athamanio

Κάπου ήμαστε τυχεροί και κάπου όχι, αλλά δεν μπορείς να τα περιμένεις όλα στρωμένα. Το φαγητό στην ταβέρνα νόστιμο και φθηνό για τα δικά μας πρωτευουσιάνα κριτήρια, τρώγαμε πραγματικό κρέας και δεν μας πιάσανε τον κώλο. Βέβαια…θα έχει «πανουίρ» το βράδυ με ζωντανή μουσική. Α! Να πάμε, οπωσδήποτε! Σίγουρα!

Πίσω στο δωμάτιο, με τιγκαρισμένες κοιλιές έτοιμοι για ύπνο. Εγώ σκέφτομαι τον δρόμο ήδη, χόρτασα, θέλω να φύγω. Στο μπαλκόνι νύχτα, φώτα στα απέναντι βουνά…και δυστυχώς η μουσική από το πανηγύρι να φτάνει δυνατά προς το μέρος μας. Ξεχώριζες και τα φάλτσα του τραγουδιστή και τα άτσαλα χτυπήματα του ντράμερ. Γαμώ την τύχη μου! Από πανηγύρι σε πανηγύρι πάμε! Δεν γαμιέται το σύμπαν… Πάμε για ύπνο.


 

Δεν χρειάζεσαι το ξυπνητήρι, ξυπνάς πάντα νωρίτερα σε τέτοιες περιπτώσεις. Πάλι στο μπαλκόνι. Πάλι καλά ο Michalis Dim έφερε μαζί του το φράπο-κιτ. Χωρίς καφέ δεν γίνεται να κάνεις τσιγάρο ή το αντίθετο… τέλος πάντων… είναι τελετουργία αυτό το πράμα.

82-athamanio-morning

Όλα στέγνωσαν και ήμαστε έτοιμοι. Φορτώνουμε, γεμίζουμε, σελώνουμε τις μηχανές και δρόμο! Επόμενη στάση φαράγγι Πορτίτσας (όχι πορδίτσας).

83-athamanio-off84-athamanio-off85-athamanio-off

Χάρτης τρίτης ημέρας.

Παράλληλα και ψηλά από τον Αχελώο στο κεντρικό Άρτας-Τρικάλων προς τα ανατολικά μέσα από τα τούνελ, πάμε γρήγορα και στρωτά. Κάπου εκεί στα τούνελ θυμήθηκα τις φωτογραφίες του Dereki απ’όταν είχε περάσει από’κει και συνάντησε το κονβόι αγελάδων να μπαίνουν σαν να μην τρέχει τίποτα στο τούνελ της υποτίθεται κεντρικής αρτηρίας. Οι αγελάδες δεν έχουν ούτε φλας ούτε φώτα πορείας, πρέπει να προσέχουμε ;) Πάλι καλά δεν είχαμε τέτοια.

86-road87-road-aheloos88-tunel

Κάπου στο φράγμα, που ακόμα δεν λειτουργεί, στρίβουμε από το κεντρικό και πάμε προς Αρματολικό. Τέρμα η άσφαλτος, ξεκινάει χωματόδρομος….πετρόδρομος μάλλον.

89-fragma90-fragma

Όλα είναι όμορφα, αλλά έτσι φορτωμένοι που ήμαστε πάμε αργά. Ο δρόμος σε κάποια σημεία διασταυρώσεων μπερδεύεται με τις εξόδους προς το ποτάμι κάτω. Εδώ είπαμε ότι πάλι καλά που δεν συνεχίσαμε χτες βρεγμένοι... θα στήναμε τις σκηνές κάπου εδώ, μέσα στα νερά κάτω από την βροχή.

Ήμαστε στην επαρχιακή οδό Νεραϊδοχωρίου…μέσα στο δάσος, μόνοι μας, δεν συναντάς κανέναν. Κάποιες ονομασίες στο google maps δηλώνουν τις θέσεις κάποιων κατοικιών που βρίσκονται λίγο εκτός δρόμου. Μόνο το Παλαιοχώρι όπου είχε λίγη άσφαλτο να κατηφορίσεις προς το ποτάμι είδαμε ανθρώπους. Πάντως όλη η διαδρομή, ειδικότερα η κάθοδος είναι πανέμορφη και είναι αυτό που ζητάγαμε, σχεδόν…αν και πάλι δεν μας πτοούν οι δύσκολες συνθήκες δρόμου.

91-offroad92-offroad93-offroad94-offroad

Ο δρόμος συνεχίζει παράλληλα με το ποτάμι και κάπου μπροστά μας είναι μια γέφυρα όπου σε βγάζει στην άσφαλτο στο δρόμο προς το Χαλίκι. Μια στάση στην γέφυρα. Συναντάμε άλλον έναν τρελό, που πηγαίνει προς αντίθετη κατεύθυνση. Έχει ένα XT 600 του προηγούμενου αιώνα. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, κοιτάξαμε τους χάρτες, ήπιαμε νερό κάτω από τα δέντρα, δίπλα σε ένα…εκκλησάκι (αν και δεν μ’αρέσει να αναφέρω τα θρησκευτικά σημεία). Συνεχίζουμε…

95-bridge-stop96-bridge-stop

Όλος ο δρόμος φιδάκι, με βουνά όπου και να κοιτάξεις, παράλληλα με το ποτάμι το οποίο περνάμε μερικές φορές. Μπορώ να πω ευχαριστήθηκα το να πλαγιάζω την μηχανή μου στις συνεχόμενες στροφές και το επέτρεπαν και οι συνθήκες του δρόμου. Σε όλη τη διαδρομή έχεις την εντύπωση ότι ανεβαίνεις το βουνό. Και έτσι ήταν όταν είδαμε πάλι τα έλατα. Το πράσινο του έλατου, για μας που έχουμε φάει το πεύκο στη μάπα, είναι πιο ξεκούραστο και όμορφο και να τα βλέπεις τα έλατα να κατεβαίνουν τις απόκρημνες κορυφές των βουνών είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

97-to-haliki98-to-haliki

Περνάμε πάλι μια γέφυρα και στρίβουμε αριστερά, μας βγάζει κατευθείαν μέσα στο Χαλίκι. Ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε πολιτισμό, κάτι που δεν μας έλειπε καθόλου, αντιθέτως, ανεβήκαμε πιο πάνω σε μια καφετέρια που είχε επισκεφτεί ο Michalis Dim τον Ιούνιου, που δεν είχε καθόλου κόσμο.

99-haliki

Ο Χρήστος ο ιδιοκτήτης πολύ ευχάριστος τύπος, ξέρει πολύ την ιστορία, έχει γράψει μερικά άρθρα για το Χαλίκι που έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες. Την ώρα που τρώγαμε το μεσημεριανό και πίναμε το καφέ, μας έλεγε για τα αρχαία χρόνια του χωριού και τις αναφορές στα διάφορα αρχαία συγγράμματα και στην μυθολογία.

100-haliki101-haliki

Πρέπει να είναι τυχερός που ζει και εργάζεται εκεί. Ξέρω σίγουρα για τον εαυτό μου ότι θα μπορούσα να το κάνω και εγώ. Να ζω στην σχετική απομόνωση και ως επιλογή να έχω να πάω στην πόλη…και όχι να ξεφύγω απ’αυτή όπως είναι τώρα. Τέλος πάντων. Το ευχάριστο διάλυμα τελείωσε και καβαλάμε και πάλι τις μηχανές.

Πάμε για Μέτσοβο από κάτω (βλ. χάρτη). Ανηφορικός δρόμος, φρέσκια άσφαλτος στροφές…τέλεια. Η θερμοκρασία κατεβαίνει όσο ανεβαίνεις. Στην κορυφή βλέπεις όλο το δρόμο που έχεις κάνει και η θέα από’κει ψηλά είναι πανέμορφη. Δεν σταματήσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες, βιαζόμασταν να έχουμε προλάβει τον ήλιο στο φαράγγι. Είχαμε να μπούμε στην Βάλια Κάλντα, αν και αυτό το σχέδιο ακυρώθηκε τελικά.

102-haliki-metsovo103-haliki-metsovo

Ο δρόμος για το Μέτσοβο περνάει μέσα από ψηλά δέντρα ανάμεσα στα βουνά, είναι πάρα πολύ στενός. Μερικά φορτηγά που συναντήσαμε καλύπτουν σχεδόν όλο το δρόμο σε πλάτος.

104-to-metsovo105-to-metsovo106-to-metsovo

Στην ανηφόρα, δίπλα σε μια χαράδρα, κάπου που μαλακιζόμασταν, ξαφνικά από την στροφή εμφανίζεται ένα φορτηγό, ίσα που πρόλαβα να βγω στο χώμα δίπλα στο γκρεμό.

107-to-metsovo107-1-to-metsovo

Και να το Μέτσοβο, η Εγνατία και Ανήλιο. Κάπου εκεί σε βγάζε ο δρόμος πάνω στην Εγνατία, κάπου εκεί που χάσαμε μια στροφή για να πάμε από κάτω. Δεν πειράζει. Πάμε στο κέντρο να το δει και η Άντυ που δεν είχε πάει. Εγώ είχα περάσει πέρυσι και δεν μπορώ να πω ότι είχα μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Αλλά αυτός είμαι εγώ. Κάνουμε μια στάση σε ένα πάρκινγκ, παίρνουμε νερά, συμπληρώνουμε και βενζίνη για μην έχουμε να το κάνουμε αλλού. Η ώρα είχε περάσει και η αλυσίδα της BMW του Michalis Dim ήταν σε «περίεργη» κατάσταση, αποφασίσαμε να μην μπούμε Βάλια Κάλντα και να πάμε προς Σπήλαιο για φαγητό πριν κατηφορίσουμε στο φαράγγι για το βράδυ.

Αφήνουμε το παραγεμισμένο από κόσμο Μέτσοβο, δεν στρίβουμε για Εγνατία και πάμε προς Γρεβενά. Η απρογραμμάτιστη λάθος στροφή προς την λίμνη Αωού, που μας έβγαλε για μερικά χιλιόμετρα εκτός προϋπολογισμού ήταν ευχάριστη. Βρίσκεσαι στην κορυφή, όλα σχεδόν είναι επίπεδα… Στο βάθος διακρίνεις την λίμνη. Ίσως για την επόμενη φορά αξίζει να κάνουμε το γύρω της. Πάμε πίσω.

108-aoou109-aoou

Περνάμε την έξοδο για Βάλια Κάλντα και δεν μετανιώνω καθόλου για το ότι δεν πάμε εκεί. Την ώρα που προχωράγαμε και μιλάγαμε εν κινήσει άκουγα την αλυσίδα του Μιχάλη να βγάζει περίεργους ήχους, ήταν λες και θα σπάσει κανά δόντι από γρανάζι όπου να’ναι.

110-grevena-road111-grevena-road

Συνεχίζουμε προς Μηλιά και την στροφή αριστερά λίγο πριν την Κράνεα. Κάπου εκεί είδαμε και μια αρκούδα! Εξάλλου μας προειδοποιούσαν και οι πινακίδες.

112-arkouda

Βγαίνουμε από το κεντρικό και πάμε προς το Μικρολίβαδο. Στον δρόμο ρωτάμε τους φορτηγατζίδες αν πάμε καλά. Μας λένε ότι διαλέξαμε δύσκολο δρόμο και έχουμε να κάνουμε και χωματόδρομο μέχρι το Μοναχίτι. Στα παπάρια μας, συνεχίζουμε, έχουμε περάσει και χειρότερα, λίγο χώμα δεν μας τρομάζει.

Πλέον είμαστε άγνωστο που. Ένα χωριό, Μικρολίβαδο, ζητάμε οδηγίες. Ο ένας μας λέει να πάμε αριστερά ο άλλος δεξιά.

-          Από πού είστε?

-          Αθήνα

Ερώτηση που άκουσα καμιά δεκαριά φορές. Όλοι θέλουν να σου πιάσουν κουβέντα, αλλά δεν έχουμε χρόνο. Ήταν η πρώτη φορά που βιαζόμασταν. Τελικά στρίβουμε δεξιά, πάλι καλά…

Νατος και ο χωματόδρομος, μέσα από τα χωράφια. Που πάμε? Ευθεία ή δεξιά? Κάτσε να βγάλω το gps του κινητού. Όση ώρα περίμενα να με βρει στον χάρτη, με τρώγανε οι αλογόμυγες. Καλά πάμε, ο δορυφόρος με βρήκε και έδειξε και αυτόν τον δρόμο…περίεργο.

113-offroad

Σκόνη, πέτρες…πάλι καλά δεν είχε λάσπη, περνάμε τα χωράφια και ανεβαίνουμε τον χωμάτινο δρόμο. Μάλλον πάμε καλά. Ένας βοσκός που όταν τον ρώτησα πως πάμε για Μοναχίτι, πετάχτηκε στον δρόμο με χαμόγελο και άρχισε να μου εξηγεί. Από τις κινήσεις των χεριών του κατάλαβα ότι είναι που κατευθυνόμαστε, δεν καταλάβαινα σχεδόν καθόλου το τι μου έλεγε. Δεν ήταν η διάλεκτος μόνο, του έλειπαν και δόντια. Αλλά ήταν τυπάς. Μόνος του με τα πρόβατα, έτοιμος να σε βοηθήσει. Στεναχωρήθηκα που δεν έκατσα πολύ, ήθελε κουβέντα και τον καταλαβαίνω. Το ευχαριστήσαμε και πάμε.

114-voskos

Η στροφή αριστερά προς το φαράγγι, δεν άξιζε το ρίσκο να το κάνουμε. Έπρεπε να περάσουμε το ποτάμι για να φτάσουμε στην γέφυρα πριν το φαράγγι. Θα γλυτώναμε πολλά χιλιόμετρα, αλλά το να γυρνάς, στην περίπτωση αποτυχίας, πίσω δεν είναι και τόσο ευχάριστο.

Μοναχίτης είναι στα δεξιά μας. Φτάνουμε. Και πάλι άσφαλτος και πατάμε το γκάζι. Μερικά χιλιόμετρα ακόμα και ήμαστε στο Σπήλαιο. Καθώς το πλησιάζεις, ο δρόμος περνάει ακριβώς δίπλα στα βράχια που υψώνονται δίπλα σου και αποκαλύπτεται όλη η θέα στ’αριστερά σου.

115-to-the-spileo116-to-the-spileo117-to-the-spileo

Το Σπήλαιο όμορφο σαν χωριό. Μια πλατεία, στενά δρομάκια. Πάμε ταβέρνα να φάμε. ΚΡΕΑΣ!!! Τύφλα να’χουν οι χορτοφάγοι! Ποτέ δεν θα τους καταλάβω και δεν το θέλω κιόλας.

118-food-spileo

Ο ήλιος είχε πάρει την κατηφόρα και μας είχε μείνει λίγο φως για να μπορέσουμε να κάνουμε μπάνιο στο φαράγγι. Λίγα ακόμα χιλιόμετρα χωματόδρομου και φτάνουμε στο σημείο που ο δρόμος που σκεφτόμασταν να πάρουμε πριν το Μοναχίτι περνάει μέσα από το ποτάμι. Γαμώτο! Δεν είχε πολύ νερό και σίγουρα περνάγαμε.

119-faragi120-faragi

Ο χωματόδρομος σταματάει δίπλα στον κατακόρυφο βράχο. 20 μέτρα μετά είναι η παλιά γέφυρα και το φαράγγι. Η θέα μαγευτική! Το νερό περνάει ανάμεσα στα ψηλά βράχια που είναι σαν τοίχοι, σχηματίζοντας μικρές πισίνες… Δεξιά οι κοιλάδα του παραπόταμου αυτού…

121-faragi

Πάμε στην άλλη όχθη να στήσουμε σκηνές στο χώμα. Λίγο μετά εμφανίζεται ένα σκυλί, που πολύ ύποπτα κουνώντας την ουρά του και κοιτώντας μας με τις άκρες των ματιών του, κατευθύνεται προς τις σκηνές… μετά από λίγο πάει προς τα χόρτα και κάθεται τρώγοντας το ψωμί που μόλις έκλεψε από την σακούλα με τις μπύρες. Το γαμημένο! Χαχα Αυτό ήταν, γίναμε φίλοι, χωρίς να το θέλουμε με την Ρούχλα (την βάφτισε ο Μιχάλης χαχαχα)

122-faragi123-ruhla124-tents-faragi

Πάμε βόλτα στο φαράγγι να κάνουμε μπάνιο. Αποτυχία…. Το νερό δεν είναι και σε καλύτερη κατάσταση. Προφανώς λόγω του ότι ποτίζονται πολλά χωράφια πριν, έχουν μπει μέσα σ’αυτό όλα τα λιπάσματα και άλλα χημικά…δεν μοιάζει καθαρό. Αλλά χεστήκαμε για το μπάνιο. Απολαμβάνουμε…

126-faragi127-faragi

Η ιδέα ήταν να πάμε πίσω στο χωριό να πιούμε ένα φραπεδάκι πριν νυχτώσει. Αφήνουμε τα πράγματα στις σκηνές… Ποιος θα έρθει να κλέψει? Κανένας. Τα ζευγαράκια που είχαν μπαστακωθεί πριν στην γέφυρα είχαν φύγει. Εξάλλου είχαμε και την Ρούχλα, φύλακα-κλέφτη μαζί μας J

Μόλις γυρίσαμε είδαμε τα μάτια της σκύλας να μας κοιτάνε από το σκοτάδι, δίπλα στις σκηνές. Μας περίμενε. Και τις είχαμε και δωράκι. Στήσαμε φωτιά, από τα ξύλα που κάποιοι άλλοι επιμελήθηκαν να μαζέψουν. Και κάτσαμε να πιούμε τις μπύρες. Νύχτα χωρίς φεγγάρι… Αστέρια παντού και η άκρη του γαλαξία μας φαινόταν ξεκάθαρα. Μαγεία!

128-fire-faragi129-fire-faragi

Από το βουνό κατέβαιναν 3 διπλά φώτα προς το μέρος μας… Παρκάρανε απένταντι… Και μετά 6 φώτα κατευθύνονταν προς την γέφυρα. Ποιος στο διάλο να’ναι τέτοια ώρα? 3 ζευγάρια με σκηνές, το ένα με ένα μικρό 5-6 μηνών ταξίδευαν από το Μαυροβούνιο, Αλβανία και βρέθηκαν στα μέρη μας. Ντάξει δεν πειράζει. Ήταν πολύ ήσυχοι. Στήσανε λίγο πιο πέρα και πέσανε για ύπνο.

Δεν αργήσαμε και εμείς, μόλις έσβησε η φωτιά, λόγω του ότι δεν υπήρχαν άλλα ξύλα, όσο και να έψαχνες.

Το βράδυ, όσες φορές σηκώθηκα και έβγαινα από την σκηνή είχε πάρα πολύ κρύο. Ήταν Αύγουστος και έβλεπες τα χνώτα σου! Τέλεια!


 

Πρωί, ημέρα 4η. Καθιερωμένη τελετουργία με το πρωινό καφέ. Στις διπλανές σκηνές ακόμα κοιμόντουσαν όλοι. Οπότε ήμασταν μόνοι. Κρύο, καφές, τσιγάρο, ποτάμι, φαράγγι…

125-faragi130-faragi-morning

Ήρθαν και άλλοι δύο επισκέπτες στην Ρούχλα. Ένας εκ των οποίον αποδείχτηκε και επιβήτορας, είδαμε και λίγη τσόντα. Σκυλιά είναι, σκυλίσια ζωή κάνουν, μια χαρά περνάνε.

131-dogs-faragi

Με μπουφάν μηχανής και παντόφλες πάμε προς το φαράγγι με τους καφέδες στο χέρι, μέσα από το ποτάμι που σε μερικά σημεία σε αφήνει να περπατήσεις χωρίς να βρέχεται το τζίν.

Ο ήλιος σκάει σχεδόν ανάμεσα στα δυο βράχια, χρωματίζοντας τα και το νερό. Τα χελιδόνια, που έχουν τις φωλιές τους κάπου κρυμμένες στις εσοχές, αμέτρητα, πετάνε πάνω από το κεφάλι σου. Το νερό ζεστό. Ομορφιά δεν περιγράφεται…πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις…

132-morning-faragi133-morning-faragi134-morning-faragi

 Περισσότερες φωτογραφίες από το φαράγγι Πορτίτσας

4η μέρα είναι μέρα που χωρίζουν οι δρόμοι. Ο Μιχάλης και η Άντυ συνεχίζουν τον δρόμο τους προς τα βόρεια και κάποια στιγμή θα φτάσουν στην Βουλγαρία. Για μένα δυστυχώς είναι η μέρα επιστροφής. Πάει το Μαγκαντάν…

Χάρτης τέταρτης ημέρας.

Ξεστήνουμε τις σκηνές και πάμε για μια στάση στο Σπήλαιο. Έναν καφέ για ξυπνήσουμε για τα καλά, λιπαίνω την αλυσίδα που ήταν τίγκα στην σκόνη και αναχωρούμε.

135-spileo136-spileo

Λίγο μετά το Ζάκα, ήταν το σταυροδρόμι. Σταματήσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, χαιρετηθήκαμε και πήραμε διαφορετικούς δρόμους. Ζήλευα που τα παιδιά πάνε πέρα, εκεί που ήθελα να φτάσω και εγώ. Ο τελικός μου προορισμός ήταν οι Πρέσπες και ενδιάμεσος η Καστοριά. Τώρα όμως τα μπικικίνια τελείωναν, γαμώ τα λεφτά σας!, και δεν είχα πολλές επιλογές. Όμως, είχα και ένα καλό. Πήγαινα Άγραφα για διανυκτέρευση.

137-cross-road

Βίντεο δύο τελευταίων ημερών.


Πλέον μόνος… Μπροστά μου η βαρετή Εγνατία, κατήφορος προς τη Καλαμπάκα, θέματα που περνάνε χωρίς να μένουν στην μνήμη…σχεδόν… Είχα ξανακάνει την διαδρομή αυτή και μετά από το φαράγγι και άλλα μέρη που περάσαμε και είδαμε τις προηγούμενες μέρες, πλέον δεν μου έκανε καμιά εντύπωση. Κάπου εκεί πέρασε ένα γκρουπ από BMW χιλιάρια, χαιρετηθήκαμε στον δρόμο, ήταν καμιά 10-15 μηχανές.

Περνάω την Καλαμπάκα με τα Μετέωρα να υψώνονται επιβλητικά. Βρίζω από μέσα μου για τα μοναστήρια. Πήγαν και έκατσαν οι μοναχοί στα καλύτερα και ομορφότερα σημεία… Κατά τη δική μου άποψη είναι καταστροφή, αλλά τι να πει η γνώμη μου ενάντια στην πλειοψηφία…μια κλανιά στο νερό. Όμως, προτιμώ να βλέπω τα βουνά και όχι αυτά τα άχρηστα κτίσματα πάνω στις κορυφές των Μετεώρων, όπου φιλοξενούσαν κάθε λογίς εγκληματία που ήθελε να κρυφτεί…και άλλα πολλά που δεν λέγονται σε κανένα ιστορικό βιβλίο… Δεν γαμιέται το συμπάν! Εγώ απλά περαστικός είμαι από’δω και σύντομα θα την κάνω, αλλά θα ζήσω όπως εγώ γουστάρω…και όποιος κατάλαβε και εκτίμησε. Κλείνουμε την παρένθεση….

Τρίκαλα…Παλαιομονάστηρο….Μουζάκι… Εδώ έχεις επιλογές. Μ’ αρέσουν οι επιλογές. Ή πας μέσω Πλαστήρα που έχω πάει ή μέσω ενός άλλου δρόμου που σε βγάζει στο Πετρίλο. Πάμε από’κει.

Μ’αρέσει η μοναξιά αλλά αυτό που βλέπεις και σου προκαλεί όμορφα συναισθήματα θέλεις να το μοιράζεσαι με φίλους. Γι’αυτό ίσως και γράφω το ταξιδιωτικό αυτό και το ζω γράφοντάς το… Όλη η διαδρομή προς το Πετρίλο είναι σκέτη απόλαυση. Ξέρω ότι ο Dereki αν τελικά τα κατάφερνε θα ευχαριστιόταν τώρα το στροφιλίκι, το ίδιο και ο Michalis Dim με την Αντυ. Και δεν είναι μόνο το ορεινό ανηφορικό στροφιλίκι είναι και η ομορφιά της φύσης. Όπου και να κοιτάξεις δεν χορταίνεις… Νομίζω ότι στην διαδρομή αυτή ήταν από τις λίγες φορές που έπιανα τον εαυτό μου να μην σκέφτεται τίποτα.

138-to-petrilo139-to-petrilo140-to-petrilo

Πλησιάζοντας το Πετρίλο ή Βλάσι, δεν θυμάμαι αλλά και δεν έχει σημασία, το τοπίο αλλάζει, αραιώνουν τα έλατα, παντού βουνίκλα… Είμαι στην κορυφή, σχεδόν. Σταματάω να απολαύσω την θέα από ψηλά, διακρίνω τον χωματόδρομο που με περιμένει. Ήθελα να σταματήσω για καφέ, αλλά βαριόμουν να κάτσω. Ήθελα να οδηγήσω. Πέρασα το γραφικό και όμορφο αυτό χωριό και βγήκα στο χώμα.

141-petrilo142-petrilo

Επόμενο χωριό Τροβάτο… Ο χωματόδρομος ανηφορίζει μέσα από το δάσος με έλατα, τεράστια έλατα παντού. Σε μερικά σημεία περνάει νερό, αλλά τίποτα το ανησυχητικό και πάλι δάσος… Από τις πιο όμορφες διαδρομές που είχα κάνει ποτέ. Το μόνο που έλειπε είναι να βγει στο δρόμο καμιά αρκούδα ή αγέλη λύκων. Ένιωθα τελείως μόνος και ήξερα ότι είμαι μόνος μέσα σ’αυτήν την αγριάδα…το καλύτερο συναίσθημα…

143-to-agrafa144-to-agrafa145-to-agrafa

Βγαίνοντας από το δάσος κατηφορίζεις προς Τροβάτο που βλέπεις για αρκετή ώρα. Έχουν στρώσει και άσφαλτο εκεί, αλλά είναι μόνο για λίγα χιλιόμετρα μέχρι να μπεις στο χωριό και μέσα. Περνώντας από μέσα συνάντησα μόνο λίγους τυχερούς που ζουν εκεί.

146-trovato

Στην συνέχεια και πάλι χωματόδρομος…αλλά δεν περίμενα και τίποτε άλλο. Είχα ακόμα καμιά 10ρια χμ μέχρι τα Άγραφα. Ο δρόμος εκτείνεται στο φαράγγι δίπλα σε κάποιο μικρό ποταμάκι, μέσα στο πράσινο… Σε ένα σημείο στο ποτάμι είχαν κατασκηνώσει κάποιοι. Ίσως και εγώ έπρεπε να το κάνω, αλλά ήθελα να κάνω και μπάνιο κάποια στιγμή. Τελευταία φορά ήταν στο Αθαμάνιο και πέρασαν δυο μέρες. Στα ορεινά ποτάμια δεν μπαίνεις και εύκολα ;)

Σ’αυτόν τον δρόμο, που δεν θεωρείται ο κεντρικός, οι περισσότεροι προτιμούν να πάνε από το Καρπενήσι, βλέπεις το μεγαλείο της φύσης που δεν έχει μολυνθεί ακόμα από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Συναντάς πολλά όμορφα σημεία που σε τραβάνε να σταματήσεις και να απολαύσεις αυτό το….δεν έχω λόγια να περιγράψω… Ίσως σύντομα να επιστρέψω να το ξανακάνω.

147-to-agrafa148-to-agrafa155-to-agrafa

Φτάνεις στα Άγραφα. Κάτω είναι μια ταβέρνα και σε ξεγελάει ότι μπήκες στο χωριό, το οποίο όμως βρίσκεται πιο πάνω, αρκετά… Τσιμεντένιος στενός δρόμος σε οδηγεί εκεί. Φαντάζομαι πως είναι το Χειμώνα… Όμορφα, αλλά όχι για τον μηχανόβιο.

156-agrafa157-agrafa

Και να τα Άγραφα, όνομα και πράγμα… Πλατεία σκεπασμένη με πλατάνια, στον δρόμο παλιά σπίτια, όπως αρμόζει σ’ένα σωστό χωριό με τέτοιο όνομα. Μόνο κάποιοι επιχειρηματίες έχουν χαλάσει την πιάτσα εδώ μέσα με τις ξενοδοχειάρες που έχτισαν. Έψαξα για το συγκεκριμένο ξενοδοχείο που μου έδωσαν το τηλέφωνο και είχα κλείσει το δωμάτιο. Ήταν στον κάθετο δρόμο, δίπλα στην εκκλησία. Απέναντι από τεράστιο πράσινο χωράφι και τα βουνά στο βάθος. Το δωμάτιο ήταν υπεραρκετο για μένα και ήταν και πάμφθηνο…20€ μόνο! Για τέτοια θέα?! Μπράβο.

149-agrafa151-agrafa150-agrafa

Καταβαίνω κάτω, αφού ξανάνιωσα άνθρωπος και παραγγέλνω φαγητό. Λουκάνικο, μπύρα, φέτα. Σκέφτομαι… ησυχία, είμαι μόνος, τρώω γαμάτο λουκάνικο, έχω γαμάτο δωμάτιο με θέα… Τι το ήθελα… Σκάνε δυο παπάδες με συνοδεία και κάθονται ακριβώς στο διπλανό τραπέζι… Γαμώ την τύχη μου γαμώ! Το μόνο καλό απ’ όλη την κουβέντα που δεν γινόταν να αγνοήσω, είναι ότι έμαθα κάποια ιστορικά στοιχεία για τα Άγραφα. Προφανώς οι παπάδες κρατάνε όλα τα παλιά αρχεία. Η πρώτη καταγραφή πληθυσμού έγινε επί τουρκοκρατίας. Φυσικά για φορολογικούς σκοπούς. Και ήταν καταγεγραμμένοι, αν δεν με απατάει η μνήμη μου πάνω από 700. Πήγα να τους πω: Στους τούρκους πληρώνατε φόρους και τώρα οι «δικοί» μας σας ξεζουμίζουν τελείως. Ποια η διαφορά? Τότε κατοχή, τώρα κατοχή αλλά χειρότερη! Δεν μπήκα όμως σε κόπο να αρχίσω την κουβέντα.

Πλήρωσα, έκανα βόλτα στην πόλη, πήρα μια μπύρα και «πυρομαχικά» φιστίκια και άραξα στο μπαλκόνι. Πόσοι τυχεροί είναι οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται εδώ. Πολλοί ίσως θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά ποτέ δεν ένιωσα τον εαυτό μου παιδί τις τσιμεντούπολης.

Απολογισμός ημέρας: από το Μουζάκι μέχρι τα Άγραφα ήταν η ομορφότερη διαδρομή που είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου.


 

Το πρωί, ξυπνάω στις 6… Ετοιμάζομαι να περάσει η ώρα για να κατέβω για καφέ. Δεν είχαμε πια το φράπο-κιτ του Μιχάλη… Όλα κλειστά… παντού… ξανάκανω την βόλτα με τα πόδια. Μοναδικό ανοικτό καφενείο, που έμοιαζε κλειστό, ήταν δυο γέροι. -Φραπέ φτιάχνετε? –Φυσικά. Μου απάντησε. Ανταλλάσσοντας λίγες κουβέντες, πέρασε η ώρα, βγήκαν και τα φορτηγάκια για να πάνε στις δουλειές τους οι άνθρωποι. Βέβαια, ρώτησα αν υπάρχουν δουλειές εδώ. Μπας και ξεφύγω από την Αθήνα και εγκατασταθώ εδώ. Αλλά…τίποτα.

Πάλι καλά που ρώτησα για την επιστροφή μου. Ήθελα να πάω από Φουρνά, αλλά όπως μου είπαν ήταν 3 ώρες διαδρομή. Ίσως για άλλη φορά. Τώρα έπρεπε να είμαι στην Αθήνα νωρίς.

Λίγο πριν φύγω χαιρετηθήκαμε και μιλήσαμε με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, ο οποίος είναι πρώην δήμαρχος Αγράφων. Κάτι μέσα μου με κράταγε να μην φύγω, η μόνη σκέψη που με έσπρωχνε στον δρόμο ήταν ότι έχω να ανακαλύψω νέους για μένα δρόμους. Είχα να κάνω την διαδρομή από το χωματόδρομο μέχρι το Καρπενήσι, τελευταία δόση ελευθερίας που σου προσφέρει η οδήγηση με μηχανή σε τέτοια απομονωμένα μέρη.

152-agrafa-off153-agrafa-off

Κάπου εκεί τελειώνει και το ταξίδι… στα βουνά των Αγράφων. Ο γυρισμός δεν είναι ταξίδι, είναι αγγαρεία… Το όνειρο να είμαι συνέχεια στον δρόμο, παραμένει όνειρο. Την άλλη φορά θα πάω στο Μαγκαντάν, είναι πιο μακριά…

154-the-end

Rate this item
(40 votes)
Jholidis

Motorcycle: YAMAHA SUPER TENERE 750.

On facebook

On twitter

On biker.anywherelse

 

Website: www.jhweb.gr
More in this category: « This is ...ΠΡΕΣΠΑ!!!

back to top

On the Road Articles

World